13 listopada 2015

Od niej

Ostanie dwa lata były zardzewiałą klatką, z której nie umiałam wyfrunąć... Żyłam w niej z nadzieją w lepsze jutro...

Z podbitymi oczami, podciętymi skrzydłami, siniakami i poniżona w swoim człowieczeństwie... Żyłam dalej!!! Przynajmniej tak mi się wydawało,

Nie myślałam, nie wierzyłam w to że życie może być inne... Żyłam tak jak kazał mi PAN!

Ale jednak ktoś zdołał otworzyć zardzewiałą klatkę i wydobył ze mnie duszę, którą ktoś we mnie wymazał!!!

Skrzydła na nowo przyrosły do mnie a miłość , która skrywała się na dnie mego zranionego serca, najzwyczajniej w świecie wzbiła się ku wyżynom…

Ufność, której się dawno wyzbyłam, powróciła niczym bumerang…

ON!! Na nowo nauczył mnie Żyć, Kochać, Ufać, a co najważniejsze NA NOWO NAUCZY Ł  MNIE CZUĆ…

Znów stałam się człowiekiem, istotą czującą, myślącą, kochającą i tęskniącą…

Każdy ranek zaczyna się tylko dla Niego a noc przychodzi wraz z nim, tylko po to by następny dzień znów zaczął się z jego imieniem na mych ustach…

Od niego

Żyłem, egzystowałem raczej bo życiem tego nazwać nie można. Praca, dom, alkohol, znów praca, trochę snu, komputer, znów alkohol, znów trochę snu, coś do jedzenia, znów praca… i tak w kółko.

Aż pewnego pięknego dnia poznałem JĄ. Przypadkiem w sumie. W ciągu kilku dni całe moje życie się zmieniło. Też przypadkiem. Cały dotychczasowy system wartości legł w gruzach. Priorytety zmieniły się diametralnie. Okazało się że można żyć inaczej, lepiej, czuć ciepło w sercu, mieć ochotę wstać rano tylko po to by zrobić dla NIEJ kawę.. nie mieć pretensji do siebie samego o to że pierdoli się sobie życie a przede wszystkim CHCIEĆ. Chcieć robić cokolwiek, oby tylko z nią. Kocham ją. I mam nadzieję że tak zostanie. Na zawsze.

Jestem szczęsliwy…